Recensies

 

Recensies van Werkman

Written In Music, mei 2018
Mania, juli 2018
Frnkfrt.net, augustus 2018

Recensies van Four

Written In Music, november 2016
Muziekwereld, november 2016
de Muziekexpress, november 2016
daMusic.be, januari 2017
Heaven, maart-april 2017
Mania, april 2017

Concertrecensies

Written In Music, december 2016
The Blues Alone, december 2017
Written In Music, augustus 2018


 

Werkman


Edwin Hofman in Written In Music, mei 2018
Werkman is de nieuwe mini-elpee van The Dutch. De plaat, die uitkomt op 26 mei, is opgedragen aan De Ploeg, het kunstenaarscollectief dat honderd jaar geleden in Groningen werd opgericht. Binnen De Ploeg was Hendrik Werkman een van de gezichtsbepalende vormgevers. Tegelijk met de release van Werkman opent de tentoonstelling Avant-garde in Groningen, De Ploeg 1918-1928 in het Groninger Museum.

De single So Long H.N. Werkman, is een hommage aan de drukker, schilder en artiest die zovelen – waaronder natuurlijk ook The Dutch – inspireerde. Het nummer is optimistisch en kleurrijk, net als Werkman zelf. Een opvallende rol in de song is weggelegd voor Job Cohen die een dadaïstisch gedicht declameert.

De hoofdrolspelers in het weerbarstige Out Of Your Mind zijn boeken. En dan met name boeken die op de plank blijven liggen en maar niet gelezen worden. Omdat hun eigenaar voortdurend aan een of ander scherm is gekluisterd. Op By And By Astray laat de band zelfspot horen: ‘Why do you keep on struggling?’ en ‘There’s nothing to gain. Music has changed forever’. Toch klinkt de band hier doorleefd en warmbloedig genoeg om die zelfrelativering van tegenwicht te voorzien.

Sunday Afternoon bestaat uit twee delen. Blijkt het eerste deel na een zorgeloos begin toch wat onbestemd, door de reprise waait een optimistische bries, het optimisme van De Ploeg. Het aan schilder Jan Wiegers opgedragen Spellbound is een fraaie terugblik op de impact van Wiegers’ expressionistische stijl. Elegant en krachtig. Gekleurd door piano en strijkers is het zonder meer een memorabele song.

Om dit lovenswaardige project nog meer luister bij te zetten werd de single So Long H.N. Werkman door Iris Frankhuizen van bijzonder passende beelden voorzien. Deze video, gebaseerd op schilderijen en “druksels” van Werkman, werd financieel mogelijk gemaakt door het Groninger Museum en Stichting 100 jaar De Ploeg.




Godfried Nevels in Mania, juli 2018
Geïnspireerd door het Groningse kunstenaarscollectief De Ploeg heeft de new wave band The Dutch (bekend van de 80’s-single This Is Welfare) het mini-album Werkman opgenomen, met bijzondere aandacht voor drukker en kunstenaar Hendrik Nicolaas Werkman. Zoals de openingstrack So Long H.N. Werkman, waarin Job Cohen een gedicht van Werkman voordraagt en waarbij de videoclip in de stijl van zijn schilderijen en druksels is opgemaakt. Met Werkman laat The Dutch zien op welke bijzondere wijze muziek, poëzie en kunst één kunnen worden. Een veelzijdig kunstwerk!



Werkman blijft inspireren
Peter Bruyn in Frnkfrt.net, augustus 2018

Het heeft iets dubbels. Iets driedubbels, eigenlijk: Een popgroep die zich The Dutch noemt en in het Engels zingt over een puur Nederlandse kunstenaar, H.N. Werkman. Tegelijk is het vooral heel mooi, zo’n culturele kruisbestuiving. Popcultuur als brug naar cultureel erfgoed. En van Paradiso naar het Groninger Museum.

Werkman — Hendrik Nicolaas — was één van de kunstenaars die vanaf de jaren tien van de vorige eeuw hartstochtelijk meewerkte aan de introductie van het modernisme in de Groningse kunstwereld. Drukker — zijn primaire professie — maar ook graficus, schilder, dichter en brievenschrijver. Die brieven zijn mij persoonlijk eigenlijk nog het dierbaarst. In zijn in de Privé-domeinreeks uitgegeven brieven uit de oorlogsjaren, als hij al in de zestig en een erkend kunstenaar is, klinkt toch nog altijd zijn onzekerheid door. Dat gevoel van twijfel of hij nu wel of niet werkelijk ergens bij hoort: te ‘artistiek’ en dus te ‘excentriek’ voor het gewone burgerbestaan, maar tegelijk voortdurend het idee dat hij in kunstenaarskringen niet voor vol wordt aangezien en als burgerlijke ambachtsman wordt beschouwd. Het is Willem Sandberg die in de laatste jaren voor de Tweede Wereldoorlog — Sandberg is dan conservator en adjunct-directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam — Werkman zijn zo lang verlangde erkenning geeft, werk — ‘druksels’ — van hem aankoopt en hem introduceert in hoofdstedelijke kunstkringen. In de brieven uit de vroege jaren veertig lees je hoezeer Werkman daardoor langzaam maar zeker zelfverzekerder wordt, terwijl de Duitse bezetter tegelijkertijd een steeds donkerder sluier over het land trekt.

Enfin, verwacht dat soort bespiegelingen niet op het zojuist verschenen mini-album ‘Werkman’ van The Dutch, dat als cover een schitterend en zeer representatief ‘druksel’ van de kunstenaar uit 1925 heeft en naast het dragende nummer ‘So Long H.N. Werkman’ nog twee liedjes telt die gerelateerd zijn aan de Groningse kunstenaarsgroep De Ploeg waar Werkman deel van uitmaakte.

The Dutch was in de jaren tachtig een Nederlandse rockgroep met niet zozeer een opmerkelijk eigen muzikaal geluid, maar wel met een onderscheidende attitude ten aanzien van het liedjes schrijven. Van de drie albums die de groep destijds maakte bleef eigenlijk maar één liedje werkelijk hangen: Het voor Nederlandse begrippen bovenmatig geëngageerde ‘This is Welfare’, dat in 1983 de vijfentwintigste plaats in de Top-40 haalde.

Overigens werd in die periode ook de affiniteit van zanger/gitarist Hans Croon met de beeldende kunst al duidelijk. In 1986 leverde hij een bijdrage aan het door Nits-zanger Henk Hofstede geïnitieerde project ‘La Grande Parade’ — vernoemd naar een grote expositie in het Stedelijk Museum Amsterdam enkele jaren eerder en resulterend in een LP die veel media-aandacht kreeg.

Een comeback-album van The Dutch in 2016 ging nog vrijwel geruisloos voorbij, maar met ‘So Long H.N. Werkman’ heeft de groep weer een liedje dat blijft hangen. Het heeft een leuk hoekig intro en een bijna ‘blokkerig’ openingscouplet dat associaties oproept met de befaamde ‘druksels’ van de kunstenaar en gaat vervolgens over in een door Job Cohen voorgedragen dada-achtig gedicht van Werkman. Het resultaat is aangenaam vervreemdend en Werkman waardig.

The Dutch is niet de eerste popgroep die inspiratie vond bij H.N. Werkman. In 2015 verscheen er al een album met de titel ‘Werkman’ van Meindert Talma & The Melisma Saxophone Quartet. Dat betrof een complete, door Talma geschreven en gecomponeerde Nederlandstalige liederencyclus waarin de Friese Groninger het leven van de kunstenaar min of meer chronologisch bezingt. Daarbij leent hij net als The Dutch hier en daar ook poëzie van Werkman en voegt daar zijn eigen onnavolgbare regels aan toe. Bijvoorbeeld door ‘eenmansdrukkertje’ te laten rijmen op ‘een mislukkertje’ en regels als ‘Mijn eerste vrouw noemde mij poedel; als ik daaraan denk worden mijn ogen troebel’. Maar ook door de drukker en kunstenaar op fraaie wijze te karakteriseren als ‘verklaarder van het onverklaarbare’.

Uiteindelijk weet Talma meer te ontroeren dan The Dutch. Maar kunst is geen wedstrijd en muziek is dat evenmin. Het Nederlandstalige karakter van Talma mag aanvankelijk authentieker lijken, maar Werkman publiceerde zelf soms ook Engelstalig. En wat beiden bindt is de aanstekelijke fascinatie voor de Groningse kunstenaar die de luisteraar onverbiddelijk meesleept.

Wat blijft hangen van zowel het werk over de kunstenaar als dat van Werkman zelf is de bevlogenheid en onbevangenheid, de durf om te experimenteren en tegelijk de voortdurende onzekerheid daarover. Pas tijdens de oorlogsjaren durft hij zich werkelijk ‘kunstenaar’ te voelen. Maar dan, in maart 1945, wordt hij plotseling door de Sicherheitsdienst gearresteerd. Tot op de dag van vandaag is nooit duidelijk geworden wat de directe aanleiding daartoe is geweest. Een maand later, drie dagen voor de bevrijding van Noord-Nederland, werd Werkman in de bossen bij het Friese Bakkeveen geëxecuteerd. Hij kon de voetstappen van de geallieerden bij wijze van spreken al horen naderen.

Nog in het Bevrijdingsjaar krijgt Werkman dankzij Sandberg zijn eerste grote overzichtstentoonstelling in het Amsterdamse Stedelijk. Sindsdien lijkt iedere generatie hem weer opnieuw te ontdekken. Hij vertegenwoordigt de oprechte verwondering die de essentie is van alle kunst. Nog altijd. So Long H.N. Werkman.


Four


Edwin Hofman in Written In Music, november 2016

The Dutch was een van de beste Nederlandse bands in de eerste helft van de jaren tachtig. Met intelligent, doortimmerd songmateriaal en een redelijk toegankelijk geluid maakte het kwartet, zonder echt grote hits te scoren een blijvende indruk. In 1987 was het over en leek de overlevering van de band jarenlang veroordeeld tot enkele compilaties en een terugkerend plekje op retro-playlists.

Twee jaar na een eenmalig reünie-optreden in Paradiso is er zowaar een nieuwe plaat: Four. The Dutch bestaat, net als in de beste jaren, weer uit Hans Croon (zang/gitaar), Bert Croon (keyboards/zang), Klaas Jonkmans (drum/zang) en Jan de Kruijf (basgitaar). De muziek op het album laat zich echter iets minder vergelijken met het geluid van destijds. Er was en is immers geen ‘formule’ die een typische ‘Dutch-song’ oplevert dus valt Four niet zomaar in te delen als ‘indie’, ‘rock’, ‘new wave’ of ‘pop’. Het is van alles en een beetje meer. Hans Croon is in ieder geval nog prima bij stem en net als destijds geeft hij de band met zijn prettige zang echt een eigen gezicht.

Met veertien songs is Four nogal rijkelijk bedeeld maar er valt in ieder geval wel het een en ander te halen op het album. We hadden niet anders verwacht natuurlijk, al is het natuurlijk toch fijn om anno 2016 nog wat nieuwe hoogtepunten aan de Dutch-discografie te kunnen toevoegen. Dat geldt zeker voor Brighton & Hove, een bijzonder smakelijke lofzang op een tolerante, open stad: ‘Everything goes in Brighton & Hove’. Ook Isle Of U is sterk. Hier treden de blazers, die The Dutch op dit album regelmatig terzijde staan, prominent op.

Fine Shields We Are is de gedurfde single. Fijne motiefjes en bewerkte gitaren kleuren deze song die ‘fort Europa’ aan de kaak stelt. Nog even en het continent is een mijnenveld. ‘It’s cold outside / So come in and hide’. Left Of Centre is een bijzonder mooie akoestische ballad (‘Everyone else in the world turning right, but I’m left of centre’). Basically Your Love handelt over ouder worden en is met zijn slepende, stemmige karakter, strijkers en orgel een moment van rust en introspectie.

De koek is met deze songs natuurlijk nog niet op. Money, de rockende opener, mag er wezen en ook elders doet The Dutch de oren spitsen, zoals met Is This Your House, dat iets meer in het verlengde ligt van het werk uit de jaren tachtig of met de vlotte, goed klinkende poprock van Mr. Taxi Driver en This Train Is About To Explode.

Aan inspiratie derhalve geen gebrek bij de band die naar eigen zeggen wellicht beter door had kunnen gaan in 1987. Hoe dan ook, op 1 december staat The Dutch weer op de planken van Paradiso (Bovenzaal), geruggesteund door een inmiddels flink langere discografie dan voorheen. Dat moet een fijne setlist vol nieuw en oud leven kunnen opleveren. Het optreden is inmiddels uitverkocht.



rakenDra Smit in Muziekwereld, november 2016

The Dutch begon in 1979 als New Wave band. Het grote publiek kende hen vooral van de pakkende doch bescheiden hit ‘This is Welfare’ en hun optreden in 1983 bij de grote anti-kernwapendemonstratie op het Malieveld in Den Haag. In 1986 was het echter afgelopen… althans, zo leek het totdat Sony in 2014 een aantal albums digitaal heruitbracht. De band kwam weer tijdelijk bij elkaar voor een optreden in Paradiso. Dat beviel echter zo goed dat ze besloten nieuw materiaal te schrijven en op te nemen. Het resultaat is ‘Four’. Op de plaat staan veertien pakkende popsongs die net als vroeger intelligent, muzikaal en maatschappelijk geëngageerd zijn. De composities, de arrangementen, de uitvoering en de geluidsproductie zijn echter helemaal van deze tijd. Zanger Hans Croon heeft zijn ‘New Wave‘ stem in het archief gelaten en voor deze plaat een nieuw eigen geluid op gezet. Hetzelfde geldt overigens voor het hele gezelschap dat zichzelf met deze Cd muzikaal opnieuw uitgevonden heeft. Overtuigend herdebuut dit vierde album!



Marco van Lochem in de Muziekexpress, november 2016

Je zou The Dutch kunnen kennen van de Nederpopklassieker “THIS IS WELFARE” uit 1983. De band ging na dit single succes nog een aantal jaren door, maar het lukte ze niet om weer een hit te scoren, als was “ANOTHER SUNNY DAY” in 1985 nog dichtbij. The Dutch werd op non-actief gezet, de heren bleven wel muziek maken, maar niet meer onder de naam The Dutch. In 2014 bracht platenlabel Sony de albums “THIS IS WELFARE” en “UNDER THE SURFACE” opnieuw uit via de digitale kanalen. De band trad eenmalig op om deze re-releases extra onder de aandacht te brengen en uiteindelijk was het studiotechnicus Wout de Kruif die de band aanspoorde om weer bij elkaar te komen. Het resultaat daarvan is “FOUR”, het nieuwe album van The Dutch. Het laat een springlevende band horen die zich niet aan één stijl heeft vast gehouden. Er zitten strijkers, blazers, diverse percussie instrumenten in de songs, die een wervelend pallet aan stijlen laat horen. Het zit allemaal ongelofelijk goed in elkaar en dan heb ik het nog niet over de teksten gehad. Politiek getint (“FINE SHIELDS WE ARE”), zeer persoonlijk (“FATHER”), maar ook verhalende teksten zijn te horen tijdens de 14 tracks die in ruim 53 minuten voorbij komen. Het geheel klinkt goed, er wordt goed gemusiceerd en Hans Croon heeft een soms wat breekbare, maar ook karakteristieke stem, die de nummers een eigen gezicht geven. The Dutch is terug en daar kunnen we trots op zijn!



Patrick van Gestel in daMusic.be, januari 2017

Bijna vergeten, maar geheel onterecht zo blijkt: The Dutch!

The Dutch, dat was dat Hollandse bandje dat in de jaren tachtig heel even furore maakte met die ook nu nog uitstekende lp ‘This Is Welfare’, waarop ook dat aanstekelijke, pianogedragen titelnummer, dat aan het beste van Joe Jackson deed denken. Die The Dutch zijn nu, na dertig (!) jaar terug.

De jonge geweldenaars zijn intussen mannen van middelbare leeftijd geworden. Het enthousiasme is toen uitgelopen op een split, maar het bleef wel kriebelen en dus ging het viertal rond de broers Hans en Bert Croon terug aan het werk. ‘Four’ is het resultaat.

Eerste vaststelling: weg is het frisse pianogeluid dat ‘This Is Welfare’ kenmerkte en waar wij net door gecharmeerd werden en als een blok voor vielen. De piano van Bert Croon is er nog, maar je moet er meer naar zoeken. En dan vind je ze terug in een nummer als Basically Your Love. Maar daar ontbreekt het wat aan panache. De cameo in Mr Taxi Driver tellen we dan even niet mee.

Het wollige basgeluid, dat zo typisch was voor de eighties, hoor je nog even terug aan het begin van Is This Your House, maar is verder ook grotendeels verdwenen. Maar frontman en gitarist Hans Croon geeft in het boekje al aan dat The Dutch van die tijd niet meer The Dutch van nu is. En daar hebben wij respect voor. Het klopt ook dat deze plaat in niets lijkt op wat ze toen deden. Een beetje jammer, maar tegelijk ook moedig.

Aan inspiratie in elk geval geen gebrek. ‘Four’ bevat veertien songs en zowat vijftig minuten aan muziek. En het gevoel voor een song is er nog steeds. Het echt avontuurlijke mag dan al een beetje verdwenen zijn, het begint toch veelbelovend. Meer nog: we werden verrast toen de gitaar van Hans Croon ons in opener Money binnen zoog. Iets wat hij nog eens overdoet in single Fine Shields Are We. In Brighton And Hove zijn het de vrouwelijke (backing) vocals en de frisse gitaarsolo, die de aandacht vasthouden.

Naar het einde toe worden wij met Bye Ministry Man zelfs herinnerd aan Bungalow Bill (van The Beatles). En ook de blazers in Father zijn aangenaam en een verrijking. Ze geven hun geheimen niet meteen prijs, deze liedjes. Wel moeten we toegeven dat ze ons tussendoor – misschien ook vanwege de lengte van de plaat – soms eens kwijt raken.

Dit zijn songs die met vakmanschap werden gemaakt. Misschien vallen ze minder op in het zo uitgebreide muzieklandschap dat je tegenwoordig moet uitkammen op zoek naar de krenten in de pap. Maar dan nog staan hier goede popsongs op, die je even de tijd moet geven en dan vast je neuronen zullen stimuleren.



Joop van Rossum in Heaven, maart-april 2017

Tussen 1979 en 1986 was de uit Amstelveen stammende band The Dutch actief. Hun tweede album, een mini met vijf songs, bevatte de hit This Is Welfare, geliefd op Hilversum 3 op de dagen dat Vara en KRO uitzonden. Het vijftal stond te boek als intelligent, professioneel en muzikaal begaafd. Twee jaar geleden besloten de leden The Dutch nieuw leven in te blazen in de voor tachtig procent gelijk line-up, alleen gitarist Klaas ten Holt ontbreekt. Hans Croon schreef de teksten voor de veertien nieuwe liedjes en samen met broer Bert Croon (toetsen, zang), Jan de Kruijf (bas, toetsen, gitaar, programmeren) en Klaas Jonkmans (drums, zang) componeerde hij de muziek, De indruk bestaat dat de mannen het ‘new waverige’ achter zich hebben gelaten en zich nu richten op prettige pop/rock songs, zonder dat de teksten oppervlakkig worden. Zo behandelt de fraaie single Fine Shields We Are het veiligstellen van eigen territorium via muren en prikkeldraad, terwijl online privacy centraal staat in Copy That Line.
Andere topnummers zijn Money, Brighton and Hove, You Can’t Be Wrong (met trompet), Left Of Centre en Basically Your Love. Welkom terug, heren.



Albert Jonker in Mania, april 2017

In 2014 werden de albums This Is Welfare (bekend van de gelijknamige wonderschone en tijdloze cultklassieke hit uit 1983, nummer 25 in de Top 40) en Under The Surface (met die enige andere poging tot Top 40 succes, Another Sunny Day, die onbegrijpelijkerwijs strandde in de Tipparade) uit 1985 op hippe digitale muziekleveranciers vrijgegeven. Deze twee meesterwerken bleken niet te overtreffen en in 1987 stopt The Dutch, ondanks veel aandacht van de VARA-radio en een optreden het Malieveld bij de anti-kernwapendemonstratie. Maatschappijkritisch is The Dutch ook anno 2017 nog steeds; vluchtelingen en online privacy zijn actuele onderwerpen en sobertjes als de donkere kant van de jaren tachtig.
Afgewisseld met persoonlijke teksten en verhalende liedjes, is Four even toegankelijk en courant als het gehele voorgaande oeuvre van het intelligent en origineel musicerende The Dutch. Still going strong zegt men dan in goed Nederlands!


Concertrecensies

Edwin Hofman in Written In Music, december 2016

The Dutch terug in Paradiso met nieuw album

Twee jaar na het ‘reünie-optreden’ staat The Dutch wederom in de bovenzaal van Paradiso. Was destijds de aanleiding de re-release van twee albums van de band, deze keer presenteert het kwartet een geheel nieuwe plaat: Four.

Zanger/gitarist Hans Croon laat al snel weten dat alle tracks van Four gespeeld gaan worden. We hebben het vanavond dus niet over een nostalgie-trip, zoveel is wel duidelijk. De band begint met de stevige albumopener Money en trekt al snel vier blazers het podium van de uitverkochte zaal op om de prima song Brighton & Hove kracht bij te zetten. De band klinkt sowieso stevig en met vier zangmicrofoons en (soms) het koper erbij is er absoluut sprake van een krachtig optreden.

Basically Your Love is ook live fraai en de band deelt een tik uit aan de nieuwe president van de VS via Bye, Ministry Man – al had de band bij het schrijven van dit lied nog een nederlaag voor Trump in gedachten. Mr. Taxidriver blijft vermeldenswaardig en om de sound van de band verder te verrijken pakt Croon er de 12-strings-gitaar bij. Zijn broer Bert (toetsen/zang) neemt bij het fijne Left Of Centre de mandoline ter hand. Het draagt alleen maar bij aan de kleur en rijkdom van het optreden. Is This Your House, met zijn effectvolle baslijn ademt juist weer een beetje de new wave van weleer. The Dutch is niet voor één gat te vangen.

De enige oude song tussen het nieuwe werk is verrassend genoeg Out Here Where The Caveman Dwells uit 1985, de b-kant van de single America, dat ook op het album Under The Surface was te vinden. Hierna vallen vooral de recente single Fine Shields We Are op, dat een vurige uitvoering krijgt en Copy That Line, over online privacy, met een bijna angstaanjagend intro (‘I’m scared!’).

Met de blazers op het podium worden het sterk persoonlijke Father en het meer opbeurende You Can’t Be Wrong overtuigend op de zaal losgelaten en eindigt het optreden, dat gaandeweg de avond steeds hechter en steviger werd. The Dutch komt al snel terug voor een toegift en speelt – dank u wel – het lekker hoekig groovende Nous Sommes Très Petits uit 1982 en de ‘hit’ This Is Welfare, een song die bloedmooi was en die 33 jaar later in Paradiso nog steeds bloedmooi is. Deze puike toegift zet een stevig uitroepteken achter een sterk optreden.


Nicolette Johns in The Blues Alone, december 2017

Zondag 26 November 2017 j.l. vond de eerste Sunday Sessions met Téte, Bror Gunnar Jansson en The Dutch plaats in Q-factory van Amsterdam.

(…)
De hekkensluiters, The Dutch, staan om vijf uur te trappelen om het podium te betreden. The Dutch is een Nederlands collectief wat ik eerlijk gezegd helemaal niet kende, dat zegt meer over mijzelf dan over The Dutch want de mannen Hans Croon (vox/gitaar), Bert Croon (toetsen/vox), Jan de Kruijf (bass) en Klaas Jonkmans (drumms) hadden begin jaren tachtig succes met muziek die verwant was aan de Nederlandse new wave. The Dutch zetten een eigen sound neer d.m.v. van de piano en de fretloze bass maar ook zeker door de maatschappij-kritische songteksten van Hans Croon.
De band tourde in de jaren tachtig veelvuldig door Nederland en waren vaste gasten in het Paard van Troje, de Melkweg en natuurlijk ook Paradiso. Tijdens het optreden op de reünie van een scholengemeenschap waar de band ooit op het eindejaarsfeest van de school optrad begon het samen als band spelen weer zo te kriebelen dat The Dutch in 2014 besloot om weer af en toe samen te touren vertelt Hans Croon in het mini-interview met Marc Stakenburg. Er is veel volk op The Dutch afkomen, zijn het de oud-scholieren of zijn het de nu wat oudere groupies van de band? We weten het niet, wat we wel weten is dat er hier in de namiddag van deze zondag in Amsterdam ontzettend goede kwaliteits muziek wordt gemaakt. We horen dat er een nieuw album uit is, Four genaamd, maar dat er nóg een album op stapel staat om in 2018 uitgebracht te worden. Goed nieuws dus voor de die-hard fans van The Dutch!

Hans Croon bespeelt een prachtige bloedrode Gibson waarvan het volle, zuivere geluid van ‘Spellbound’ de zaal vult. Bert Croon op toetsen is inmiddels zo enthousiast dat de Nord bijna van de standaard kantelt; Bert is ook degene die de heuse studio-sound op het podium wil laten klinken want hij bedient ook de laptop waar de special effects door aangestuurd worden en waarin Hans zichzelf bedient van de megafoon.
Het steviger werk wordt geaccentueerd door een mooie, letterlijk flitsende, lichtschow; iets waar de oudere fan niet helemaal kapot van is blijkt als ik het commentaar naast mij moet geloven. Zelf vind ik het super, maar wij zijn dan ook wat gewend inmiddels.
De songs lopen niet over van tekst maar het zijn goed in het gehoorliggende nummers wat The Dutch brengt. We horen kritische teksten over Silicon Valley maar ook over de Nederlandse politiek met ‘Left Of Center’ waarbij Hans Croon indruk maakt op de twaalfsnarige Danelectro.
Inmiddels zijn we al aan de tweede ronde van het bittergarnituur wat Tornado Concerts het publiek aanbiedt toe en dus loopt deze eerste editie van de goedbezochte Sunday Sessions langzaam ten einde. Voordat we dat het zover is horen we nog ‘Brighton & Hove’ over dé muziek-scene (na London) van de UK maar ook de stad waar de LGBT gemeenschap zich volledig vrij kan voelen.
‘Bye, Ministry Man’ is ook weer zo’n maatschappij-kritische song op een vrolijke melodielijn over het verwachte verlies van Trump de verkiezingen te winnen. Helaas voor Amerika en de rest van de wereld weten we inmiddels dat de man toch in het Oval Office terecht is gekomen……’Mr. Taxidriver’ is een nummer wat me heel erg aan de sound van Paul McCartney’s band Wings doet denken. The Dutch zijn naar mijn smaak nog een beetje te beschaafd, het mag allemaal wat ruiger maar de kwaliteit van deze band staat buiten kijf.

Het nummer wat me het meest bijblijft is ‘Fine Shields We Are’ over de manier waarop Europa met vluchtelingen omgaat, de effecten van gitarist Hans Croon zijn fantastisch. Het lijkt wel of de mannen nu pas op stoom komen…..de slide op de resonator in ‘Out Of Your Mind’ is fenomenaal!

Ook al willen The Dutch liever niet meer aan ‘This Is Welfare’ herinnerd worden, de hit uit 1983 die maar liefst vijf weken in de Top-40 stond staat toch op de set-list. Nog een keer mag ik genieten van de sublieme – fretloze – bass van bassist Jan de Kruijf in ‘America’ en dan is de eerste Sunday Sessions in de Q-factory een feit.

 


Edwin Hofman in Written In Music, augustus 2018

THE DUTCH EN THE RECORD MAN AVONDVULLEND IN PARADISO
 

 

Het is maandagavond en in de bovenzaal van Paradiso staan niet de minsten uit de nederpop op de planken: Hans Croon (The Dutch), Henk Hofstede (Nits), Pieter Bon (MAM) en Fay Lovsky. Voeg daar nog bij Bob Schimscheimer (drums), Marcos Kuzka Cunha (bas), Marco Raaphorst (gitaar, MAM) en Bob Gaulke (zang) en je kunt spreken van een even omvangrijke als unieke podiumbezetting.

Wat we hier zien en horen is de live-uitvoering van The Record Man, een project van de New Yorkse muzikant en producer Bob Gaulke. Hij nam met tientallen internationale muzikanten een eerbetoon aan muziekfanaat Ron Kane op. Kane, ook bekend als The Record Man, overleed vorig jaar.

Er is een sterke Nederlandse link met The Record Man, dat bleek al bij de release van deze gevarieerde en bijzonder onderhoudende plaat en dat blijkt vanavond dus wederom: Henk Hofstede bijvoorbeeld zingt het even artistieke als groovy White Car, Blue Ocean en Hans Croon brengt zowel de single van het album, Human Heart, als het slepende, niet van zelfspot gespeende Unpopular Music. Voor de punky uitsmijter Ron Kane zetten alle muzikanten en vocalisten nog even alle zeilen bij, aangejaagd door Pieter Bon. Een lekker uitbundig slotakkoord van een eerbetoon vol levenskracht en spelplezier.

Het tweede deel van de avond komt voor rekening van The Dutch, de band die alweer een paar jaar ‘terug is’ en qua productiviteit in de buurt lijkt te komen van hun eerste bloeitijd in de jaren tachtig. De band presenteert het eerder dit jaar uitgekomen Werkman, het vijfde album van The Dutch. Werkman is geïnspireerd door het Groningse kunstenaarscollectief De Ploeg, dat dit jaar 100 jaar bestaat. Een van de gezichtsbepalende krachten binnen De Ploeg was H.N. Werkman.
Opener Nous Sommes Très Petits (1982) staat na al die jaren nog als een huis en is een uitstekende aftrap voor een puik optreden met veel nieuw materiaal, inclusief werk van Four (2016); de pakkende poprock van Money nodigt uit tot dansen, het serieuze Fine Shields We Are tot overdenking. Het is mooi om het lovenswaardige Werkman live te horen: goede popsongs, originele thematiek en dito teksten. Het gedicht Somire Mare Maksi, onderdeel van de song So Long H.N. Werkman, komt net als op het album weer van niemand minder dan Job Cohen. Zijn entree op het podium is een fotomomentje.

De band klinkt stevig en alle bandleden komen lekker uit de verf, vooral de bas van Jan de Kruijf zit fijn in de mix; goed voor een bijzondere ‘live-ervaring’. Voor de befaamde singles Another Sunny Day en This Is Welfare grijpt hij natuurlijk de fretloze bas: bijzonder mooie sferen, onverwoestbare songs. Maar ook het recentere Brighton And Hove is eigenlijk gewoon een nummer dat het in het radiolandschap van weleer ongetwijfeld tot diep in de Top 40 had geschopt. Verrassend, alhoewel niet voor het eerst live, is Out Here Where The Caveman Dwells, een B-kantje uit 1985. Het is een van de vele mooie momenten op deze bijzonder goed gevulde maandagavond in Paradiso.

Share this on: